Ulga sponsoringowa – problemy z umowami klubów sportowych
Ulga sponsoringowa obowiązuje od 2022 roku i jej szczytnym celem było finansowanie sportu, kultury i nauki w zamian za korzyści podatkowe. Po 4 latach funkcjonowania ulgi okazuje się, że przepisy są odmiennie rozumiane przez organy podatkowe i sądy, dlatego podatnicy wciąż nie mają pewności co do stosowania ulgi w przypadku wspierania profesjonalnych klubów sportowych.
Na czym polega ulga
Podatnik zalicza wydatki na sponsoring do kosztów uzyskania przychodów (KUP), a następnie dodatkowo odlicza od podstawy opodatkowania 50% tych samych kosztów.
Ustawa precyzyjnie wskazuje, gdzie mogą trafić pieniądze. Środki można przeznaczyć na stypendia, organizację imprez sportowych lub wsparcie klubów sportowych. Ta ostatnia kategoria jest najpopularniejsza w praktyce.
Pieniądze muszą być przeznaczone na konkretne cele z 28 ust. 2 ustawy o sporcie. Należą do nich m.in. zakup sprzętu, wynagrodzenia trenerów czy koszty korzystania z obiektów.
Niedziałanie w celu osiągnięcia zysku, a uregulowania statutowe
Największy spór dotyczy statusu prawnego sponsorowanych klubów sportowych. Przepisy podatkowe (art. 18ee ustawy o CIT) odsyłają do art. 28 ustawy o sporcie, zgodnie z którym klub nie może działać w celu osiągnięcia zysku, aby otrzymać dotację celową. Przepisy ustawy o finansach publicznych regulujące kwestię dotacji również wymagają „niedziałania w celu osiągnięcia zysku”.
Co jednak w sytuacji, gdy klub jest spółką akcyjną lub z o.o., a jego statut przewiduje możliwość wypłaty dywidendy? Dyrektor KIS stoi na stanowisku, że taki klub nie spełnia warunku „niedziałania w celu osiągnięcia zysku”, co uniemożliwia stosowanie ulgi.
Orzecznictwo sądowe prezentuje tu dwa zupełnie skrajne stanowiska.
Podejście pozytywne: WSA w Gliwicach (wyrok I SA/Gl 1025/23) oraz WSA w Warszawie (wyrok III SA/Wa 725/25) stanęły po stronie sponsorów. Sądy oparły swoje rozstrzygnięcia o ustawę o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. W treści ustawy wyraźnie rozgranicza się terminy „niedziałania w celu osiągnięcia zysku” oraz „nieprzeznaczanie zysku do podziału między swoich udziałowców, akcjonariuszy i pracowników”. Drugi termin jest stosowany w szczególnych przypadkach, np. uzyskania statusu OPP czy prowadzenia działalności pożytku publicznego przez kluby sportowe będące spółkami.
Dlatego sądy uznały, że termin „niedziałania w celu osiągnięcia zysku” w ustawie o sporcie nie zawiera w sobie warunków wskazanych w innych regulacjach. To stanowisko przedstawiają również przedstawiciele doktryny zacytowani w wyroku:
należy uznać, że przeznaczanie całości dochodu na realizację celów statutowych i nieprzeznaczanie zysku do podziału między swoich członków, udziałowców, akcjonariuszy i pracowników jest wprawdzie niezbędne, aby dany klub (prowadzony w dowolnej formie prawnej, także spółki z o.o. lub spółki akcyjnej) mógł ubiegać się o status organizacji pożytku publicznego, ale nie jest niezbędne, aby ubiegać się o dotację gminy lub innej jednostki samorządu terytorialnego – (por. E. J. Krześniak (w:) Ustawa o sporcie. Komentarz, Warszawa 2020, art. 28)
W analizowanej sprawie sądy zawyrokowały na korzyść podatników i stwierdziły, że uznanie danego podmiotu za klub sportowy w rozumieniu ustawy o sporcie nie warunkują wskazane przez organ zapisy statutu. Sądy podkreśliły również wagę dokumentacji dotyczącej przeznaczenia środków przez kluby, choć nie jest ona wymagana przez ustawę.
Podejście negatywne: W wyrokachWSA w Kielcach z 22.01.2026 r., (I SA/Ke 456/25), czy WSA w Poznaniu z 16.01.2024 r., (I SA/Po 757/23) sądy przyjęły zupełnie odmienne stanowisko, uznając, że brak wyłączenia dywidend ze statutów i umów spółek świadczy o działaniu w celu osiągnięcia zysku i uniemożliwiają stosowanie ulgi przez sponsorów. Zdaniem sądu sama możliwość wypłaty zysku na podstawie kodeksu spółek handlowych powoduje działanie w celu osiągnięcia zysku.
Sąd w Poznaniu odwołał się do art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o działalności pożytku publicznego, która wskazuje warunki dla prowadzenia takiej działalności przez spółki-kluby sportowe, tzn.:
- Niedziałanie w celu osiągnięcia zysku,
- Przeznaczanie całości dochodu na realizację celów statutowych i
- Nieprzeznaczanie zysku do podziału między swoich udziałowców, akcjonariuszy i pracowników.
Sąd stwierdził, że warunki te muszą zostać spełnione łącznie przez wpisanie do aktów założycielskich, aby klub był klubem sportowym w rozumieniu art. 28 ust.1 ustawy o sporcie.
W naszej ocenie prawidłowe jest pierwsze podejście. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że ulga na sponsoring dotyczy klubów, które mogą ubiegać się o dotację, a w ustawie o sporcie jedynym warunkiem jest „niedziałanie w celu osiągnięcia zysku”. Gdyby w tym terminie zawarto dodatkowe warunki, to ustawa o działalności pożytku publicznego nie wymagałaby ich wprost dla prowadzenia działalności pożytku publicznego przez kluby sportowe w formie spółek. Z kolei, ustawa o finansach publicznych w art. 221 stanowi, że dotowane podmioty muszą jedynie „nie działać w celu osiągnięcia zysku”.
Wszystkie wyroki są na razie nieprawomocne i pozostaje nam czekać na rozstrzygnięcie NSA, które być może ujednolici stosowanie prawa. Na ten moment kluby powinny zadbać o właściwą formę dokumentów założycielskich, aby nie doprowadzić do problemów swoich sponsorów. Warto również przygotować skuteczną umowę, która jasno wykaże status klubu oraz przeznaczenie środków.
Chcesz bezpiecznie rozliczyć ulgę sponsoringową? Skorzystaj z naszego wsparcia. Przeanalizujemy umowy, zweryfikujemy statuty klubów i pomożemy Ci zabezpieczyć koszty oraz odliczenia przed zakwestionowaniem przez organy podatkowe.
Autor: Rafał Pazdyk, Konsultant, Doradca Podatkowy, ADN Doradztwo Podatkowe.
Weryfikacja merytoryczna: Aneta Drosik, Radca Prawny, ADN Doradztwo Podatkowe
